Rozdział 19

Rozeszli się do tylko sobie znanych kierunków. Hermiona po drodze na drugim piętrze spostrzegła Halszkę i Cedricka. Uśmiechnęła się delikatnie, widząc rozbawioną przyjaciółkę. Zmierzyła dalej. Weszła do biblioteki. Wzięła do ręki jakąś pierwszą lepszą, obszerną księgę i usiadła przy stole na ławce.

-Cześć Herm.

Grangerówna podskoczyła na siedzeniu. Nie zauważyła obecności Kaji z… Zabinim?!

-O. Cześć Kaja. A ten co to tu robi?

-Tylko wpadłem.

-Ta… wpadłeś. I ślinisz się do Kaji… A Ginny to co?

-Przecież z Rudą jestem, więc o co te halo? – Poderwał się z miejsca i wyszedł z pomieszczenia.

-Musiałaś go płoszyć?! – warknęła Ślizgonka.

-Musisz na niego uważać, Kaja. Dobrze ci radzę – szepnęła Gryfonka, widząc naburmuszoną minę towarzyszki.

-Jesteś moją matką, czy jak? – syknęła.

-Kaja! Nie, nie jestem nią, ale jestem twoją przyjaciółką i nie chcę, by cokolwiek ci się stało. Chociaż Halszka…

-Co znów ona?! – warknęła.

-…ma normalnego towarzysza, którym jest Cedrick Diggory – odparła, puszczając wypowiedź szatynki mimo uszu. – Spójrz ilu jest mężczyzn w tej szkole! Nie próbuj się zadawać ze Ślizgonami, bo…

-A ty to co? Z Malfoyem się zadajesz! A to on Ślizgonem nie jest?!

-Ale ja nie robię do niego maślanych oczu.

-Ta… bo jeszcze uwierzę. Zadurzyłaś się w nim! Najlepiej wskoczyłabyś mu do łóżka!

-Kaja! – zawołała zaskoczona i przerażona zarazem.

Panna Dalton tylko pokręciła głową, wstała, zarzuciła torbę na ramię i zostawiła dziewczynę samą. Granger patrzyła na wyjście z biblioteki szerokimi oczami. Nie poznawała jej.

____________________

Krótkie wiem, ale...

Uwierzcie, albo nie: Męczyłam się z tym rozdziałem. Przez te kilka godzin (2-3) udało mi się tylko tyle napisać... Weny na to nie mam... Nie mam pomysłów na to, by te opowiadanie stało się jeszcze ciekawsze... Wybacz mi Mionka :( .

Kaja Malfoy.